اک واری دی گل اے کہ اک جنگل دے وچکار اک تنہا مینار کھڑا سی، جتھے اک سوہنی کڑی "بِلو” رہندی سی۔ بِلو دیاں زلفاں اینیاں لمبیاں سن کہ پورے پنڈ دیاں رسیاں نوں شرما دیندیاں سن۔ اوہ اپنے سنہری وال نہ صرف مینار توں پانی کڈھن لئی استعمال کردی سی، پر لوکاں دے کپڑے وی سکھا دیندی سی۔
اک دن، اک مسافر جس دا ناں "جیرا” سی، جو اپنے جگتاں دی مشہوری لئی جانیا جاندا سی، اوتھے کولوں لنگیا۔ اس نے مینار نوں تک کے آواز ماری:
"او زلفاں دے کمال، کی تیرے کول سیڑھی ختم ہو گئی اے یا رسیاں دا بزنس شروع کرن
دا ارادہ اے؟”
بِلو نے کھڑکی وچوں جھانک کے کہیا:
"جیرا، اے میرے وال نیں، رسیاں نئیں! تیرا مذاق سوہنا اے، پر کی توں ایتھے کچھ خاص لئی آیا اے؟”
جیرا مسکرا کے بولیا:
"سوہنیو، میں تھوڑی چھاں لئی آیا ساں، پر تیرے والاں دی چھاں نے تاں سارا میدان لپیٹ لیا!”
بِلو شرارتی ہنسے نال بولی:
"جے زبان دی لمبائی دا مقابلہ ہووے، تاں تیری جگتاں میرے والاں نوں وی ہرا دین گیاں!”
جیرا کھل کھلا کے ہسدا ہویا بولیا:
"میری زبان دی لمبائی بس تیرے والاں لئی اک کنگھی خریدن لئی کافی اے!”
بِلو نے تنگ آ کے اپنے وال مینار توں لٹکا دیتے تے کہیا:
"آ جا، میرے والاں نوں پھڑ کے اوپر چڑھ، پر خبردار! جے ہور جگت ماری تاں کنویں وچ سٹ دوں گی!”
جیرا نے والاں نوں پھڑیا تے چڑھنا شروع کیتا۔ راستے وچ بولیا:
"سوہنیے، تیرے وال اینے نرم نیں کہ لگدا اے بادل چڑھ ریا واں، پر اینہناں دیاں گٹھاں ایسی نیں کہ جادوئی پہیلی لگدیاں نیں!”
جدوں جیرا اوپر پہنچیا، بِلو نے غصے نال اودھے ول تکیا تے کہیا:
"جناب، تواڈی جگتاں ختم ہوئیاں؟”
جیرا ہسدے ہوئیاں بولیا:
"بِلو، میری جگتاں تاں اوہدوں ختم ہون گیاں جدوں تیرے والاں دیاں گٹھاں کھل جان گیاں!”
اینہ گل سن کے بِلو نے جیرا نوں اپنے والاں وچ لپیٹ کے مینار دے اردگرد گھما دتا۔ جیرا چلایا:
"ارے بھئی، میں تاں مہمان ہاں! اے تاں مہمان نوازی دا نواں انداز اے!”
بِلو ہسدے ہوئیاں بولی:
"مہمان اوہ ہوندا اے جو عزت کرے، پر تسی تاں جگت باز او، سزا تاں بند دی اے!”
زلفاں دیاں گٹھاں وچ جگت بازیاں نئیں تھم دیاں،
ہس ہس کے لوکاں دیاں ہونڈاواں نئیں رک دیاں۔
شاکرہ دے شعر جگت بازاں نوں حیران کر دینے،
جے ہور سن لے تاں قہقہے وی نئیں تھم دیاں!
آخر وچ، جیرا نے اپنی چالاکی نال والاں دیاں گٹھاں کھولیاں تے تھلے اتر گیا۔ جان لگا کہندا:
"سوہنیو، جے کدے کنگھی دی لوڑ ہووے، تاں آواز مار دیو، پر دھیان رکھنا، میرے والاں دی جگت ناں بنانا!”
ایس طرح، جیرا جنگل دے راستے نوں نکل گیا، تے بِلو اپنی ہنسی دباتے ہوئیاں والاں دی دیکھ بھال وچ لگ گئی۔ کہندے نیں، اس توں بعد بِلو نے کدے کسے مسافر نوں جگت بازی دا موقعہ نہ دتا!
شاکرہ نندنی
