اج آکھاں وارث شاہ نوں کتوں قبراں وچوں بول!
تے اج کتابے عشق دا کوئی اگلا ورقہ پھول!
اِک روئی سی دھی پنجاب دی توں لِکھ لِکھ مارے وَین
اَج لکھاں دھیاں روندیاں تینوں وارث شاہ نوں کہن:
وے دردمنداں دیا دردیا! اُٹھ تک اپنا پنجاب
اَج بیلے لاشاں وِچھیاں تے لہو دی بھری چناب
کسے نے پنجاں پانیاں وچ دتی زہر رلا
تے اوہناں پانیاں دھرت نوں دتا پانی لا
ایس زرخیز زمین دے لُوں لُوں پُھٹیا زہر
گِٹھ گِٹھ چڑھیاں لالیاں پُھٹ پُھٹ چڑھیا قہر
ویہو وِلسّی واء پھر ون ون وگی جا
اوہنے ہر اک وانس دی ونجھلی دتی ناگ بنا
پہلا ڈنگ مداریاں منتر گئے گواچ
دوجے ڈنگ دی لگ گئی جنے کھنے نوں لاگ
لاگاں کِیلے لوک منہہ بس پھر ڈنگ ہی ڈنگ
پلوپلی پنجاب دے نیلے پے گئے انگ
گلیوں ٹُٹّے گیت پھر تر کلیوں ٹُٹی تند
ترنجنوں ٹُٹیاں سہیلیاں چرخڑے گھوکر بند
سنے سیج دے بیڑیاں لُڈن دتیاں روڑھ
سنے ڈالیاں پِینگھ اج پِپّلاں دتی توڑ
جتھے وجدی سی پھوک پیار دی وے اوہ ونجھلی گئی گواچ
رانجھے دے سب ویر اج بھل گئے اوہدی جاچ
دھرتی تے لہو وسیا قبراں پئیاں چون
پریت دیاں شاہزادیاں اج وچ مزاراں رون
اج سبھے کیدو بن گئے حسن عشق دے چور
اج کتھوں ليائیے لبھ کے وارث شاہ اک ہور
آج آکھاں وارث شاہ نوں توں ہی قبراں وچوں بول!
تے اج کتابے عشق دا کوئی اگلا ورقا پھول
امرتا پریتم
حوالہ: کاغذ تے کینوس؛ سانجھ؛ صفحہ 47
